Da su sreća i veliki uspeh, ponovo zakucali na vrata “Daun sindrom cetra Banjaluka”, potvrdio je osnivač i direktor Zoran Jelić, jer su se njihovi “fudbaleri” vratili u ustanovu iz Nemačke kao šampioni, puni radosti i ponosa, okićeni zlatom medaljom i osvojenim prvim mestom.
Kako je sve počelo, ispričao nam je diretor Zoran Jelić, čovek pod čijim se budnim okom sve dešavalo, koji je tokom celog intervjua govorio o svojim štićenicima sa mnogo ljubavi i brige, što je bilo za očekivanje, jer ih je od prvog dana vodio do vrata uspeha, naučio ih da ih otvore, da veruju u sebe i postanu pobednici.
Poštovani diroktore Zorane Jeliću, sa kojim povodom ste bili u Nemačkoj, u kojem gradu ste započeli turneju i aktivnosti?
Povodom “Međunarodnog Dana osoba sa Daunovim sindromom” (21.03. 2025.), održana je “NEDELJA DAUNOVOG SINDROMA, NEMAČKA”, od 17. do 26. marta pod blagoslovom mitropolita Grigorija i pokroviteljstvom Srpske pravoslavne crkve Nemačke u organizaciji Down sindrom centra Banjaluka.
Početak turneje bio je u Minhenu, gde je sveštenstvo Srpske pravoslavne crkve organizovalo nekoliko manifestacija u kojima su učestvovale osobe “Daun sindrom centra Banjaluka” i na kojima smo predstavili program socijalne rehabilitacije i rad međunarodnog instituta “Lazaro” za Daunov sindrom. Takođe, premijerno smo izveli pozorišnu predstavu “Roko i Cibela” koju izvodi glumački ansambl, devet osoba sa Daun sindromom. Publika je oduševljeno i uz ovacije pozdravila završetak predstave i glumce, čija su lica sijala od radosti zbog velikog uspeha.
U Minhenu smo zahvaljujući našim domaćinima imali radne sastanke sa institucijama koje vode brigu o osobama sa DS, njihovim stručnjacima, koji su znatno zainteresovani za naš program rada i rad instituta.
Odali su nam priznanje u radu sa osobama sa DS, jer su na licu mjesta vidjeli ljude koji su ispunjeni ljubavlju radošću i mirom, koji su zaposleni i uključeni u društvene sfere našeg života, nedovoljno u onoj mjeri koje bi trebali, ali borba se nastavlja.
Koja je sledeća destinacija bila, u kom gradu je održan humanitarni fudbalski turnir?
Turneju smo nastavili u Štutgartu gde smo dočekali 21.3. 2025. World Down Syndom Day.
Pod pokroviteljstvom Srpske pravoslavne crkve i u organizaciji “Srpskog prosvetnog i kulturnog društva Njemačke”, organizovan je veliki humanitarni fudbalski turnir u kojem smo učestvovali, odnosno naši fudbaleri iz DSC BL.
Usledio je veličanstven i veoma značajan događaj koji je urodio plodom za naše fudbalere. U finalnoj utakmici fudbaleri DSC BL igrali su sa fudbalskim timom “Prosvete Stutgart”. Izvojevali su pobjedu, naši fudbaleri osvojili su prvo mjesto i zlatnu medalju, ali svi učesnici ovog velikog turnira su pobjednici, jer smo uspjeli stigmu baciti na koljena i sada je na nama da joj ne dozvolimo da ustane.
Čestitamo, to je veliki uspeh, šta pobeda znači fudbaerima, kao i “Daun sindrom centru Banjaluka” za dalji rad?
Hvala, ovo je veliki antistigmatski događaj, na kome je socijalna distanca znatno smanjena u odnosu na osobe sa DS.
Teško je riječima opisati šta ova pobjeda znači ovim našim fudbalerima koji su lebdeli od srece metar iznad zemlje.
Toliko im je ojačano samopouzdanje da su počeli nakon utakmice da se druže i sa ljudima koji ne pričaju naš jezik, bez obzira što ne znaju nemački jezik opuštali su se u komunikaciju.
Prosto je bilo vidljivo da postaju obični ljudi, koji počinju da žive običan ljudski dostojanstven život.
Ovo ne samo da je značilo za same učesnike ove utakmice, već za sve druge osobe sa Daunovim sindromom, jer ovaj model dobre prakse počeće da se prenosi i preslikava.
A najviše će imati uticaja na roditelje koji će tek dobiti djecu sa Daunovim sindromom jer će imati svijetle primjere, pa će reći da oni mogu i učestvovati u fudbalskim utakmicama pa čak i pobjediti i osvojiti zlato. A ne kao do sada, da se roditeljima na samom početku govori šta to osobe sa DS ne mogu, nego će se od sada pričati, šta to one mogu i šta su to one postigle, što je veoma značajno za razvojni put djece sa DS.
Gde su šampioni nastavili svoj put?
Nakon Štutgarta putešestvije je nastavljeno u Dizeldorf gdje smo kao i u pomenutim gradovima imali prezentaciju programa sastanke sa stručnjacima, pozorišnu predstavu “Roko i Cebela” i druženje sa našim ljudima u dijaspori. Veliku i značajnu ulogu u svemu ovome učinila je sveštenstvo Srpske pravoslavne crkve episkopija Dizeldorfa šire Nemačke.
Da li se za veliki uspeh fudbalera i cele turneje može reći da je to istorijski dogadjaj koji krasi Vaš rad u Daun sindrom centar Banjaluka? Šta možemo da očekujemo od međunaronog instituta DS “Lazaro” koji je nedavno otvoren Vašom zaslugom na Jahorini, koje planove imate za buducnost?
Hvala veliko, s pravom zaista možemo reći da je ovo istorijski događaj jer je ovo prvo veliko organizovano putovanje pod pokroviteljstvom Srpske pravoslavne crkve koje se dešava u zemljama EU, a pod blagoslovom arhiepiskopa mitropolita Grigorija.
Naš međunarodni institut za DS “Lazaro” ima upravo ovaj zadatak da radi na poboljšanju kvaliteta i širenja osoba sa DS, da edukuje roditelje, da osobama sa DS dozvoli da prepoznaju da imaju potencijal kako bi ojačale svoje samopouzdanje i tako mogle da stiču nove vještine, a istovremeno da društveno javnost, sve ljude upoznaju, da su ovo pre svega ljudi, pa tek onda osobe sa DS, da ih ne gledaju onako kako oni izgledaju, nego da ih vide da su oni iznutra kao i svi drugi ljudi i da imaju pravo na običan ljudski dostojanstven život. Istovremeno da društvo nakon ovog saznanja podstičemo da dozvoljavaju osobama sa DS da iskazuju sve stečene vještine, svoje potencijale, da ih podržavaju u tome i pružaju šansu da i oni greše, jer imaju pravo na grešku.
Znajući i pripremajući se 15 godina da ostvarim svoj san, da otvorim ovaj međunarodni institut za DS, na tom putu nailazio sam na prepreke koje sam zaobilazio, rešavao, preskakao. Glava mi je bila dignuta neprestano gledajući u cilj, a istovremeno znajući da kada dođem do cilja, da tada nastaju veće prepreke i veći problemi nego oni koji su bili na putu do toga cilja.
Spreman sam u potpunosti da se i dalje borim, trebamo ostvariti sve objekte, trebamo izgraditi svoju infrastrukturu, trebamo raditi na edukaciji, rehabilitaciji roditelja i trebamo obezbjeđivati stambene jedinice u kojima će ovi ljudi samostalno živjeti i dozvoliti im da se oni sami izbore sa kim će da žive a ne da i mi određujemo.
Ovom prilikom se zahvaljujemo sveštenstvu iz eparhije Dizeldorfske i cijele Njemačke. Sveštenicima iz gradova koje smo obišli kao i narodu u dijaspori koji su svim srcem podržali i pomogli da ovi ljudi sa Daun sindromom iskažu svoje stečene vještine, daju do znanja da imaju potencijal i da su oni ljudi, pa tek onda osobe sa Daun sindromom.
Veliku zahvalnost dugujemo “Srpskom prosvetnom društvu Štutgarta “koji su pomogli i organizovali ovu veliku antistigmatsku utakmicu, a posebno nam organizvali susrete sa DS organizacijama iz Nemačke kao i njihovim stručnjacima i terapeutima. Ova saradnja će nam mnogo u čemu doprineti da se i dalje radi na poboljšanju kvaliteta življenja osoba sa DS.
Za kraj rekao bih “Nije srećan onaj koji ima najbolje, već onaj koji iz svega izvuče najbolje”.
Zato sam ja najsrećniji čovjek na svijetu jer uspjevam izvući najbolje iz ovih divnih ljudi, osoba sa Daun sindromom sa kojima živim i radim, a sve to olakšavaju mi ovi divni dobri ljudi iz dijaspore i svještenstvo SPC Njemačke.
Slavica MOMAKOVIĆ
