Ponekogaš vo svetot na muzikata se pojavuvaat umetnici koi so svojata zrelost gi nadminuvaat sopstvenite godini, potsetuvajḱi nè na suštinata na tvoreštvoto koja često ja zaboravame vo ova brzo sekojdnevie. Eden od niv e i Ivan Kukiḱ. Kako predvodnik na proektot Sound Therapy, toj ne doagja na kultnata scena na MTS Dvorana vo Belgrad samo za da otsviri koncert, tuku za da raskaže prikazna, da gi povrze generaciite i da gi razbudi najdlabokite emocii. Vo ova isklučitelno iskreno i filozofski dlaboko intervju, Ivan zboruva za negoviot muzički DNK vo koj e vtkaen makedonskiot melos, za neprocenlivite lekcii naučeni od Vlatko Stefanovski, za česta da se zastane na scena so legendi kako Dado Topiḱ i so sopstvenite roditeli, no pred sè – za muzikata kako lek koj ima moḱ da sozdade spomeni za cel život. Pročitajte go razgovorot so eden vonseriski muzičar koj veruva deka najvrednite nešta vo životot ednostavno ne možat da se kupat.
Ivan, za belgradskata publika ti veḱe ne si nepoznato ime, no kako bi se pretstavil sebesi pred ovoj koncert? Što e ona što „Sound Therapy“ go nosi kako zvučen i duhoven identitet na scenata?
-Pred sè, jas sum čovek koj živee za muzikata i preku nea se obiduva da go kaže ona što ponekogaš ne može da se iskaže so zborovi. Ne sakam premnogu da se stavam vo muzički ramki, zatoa što veruvam deka dobrata muzika nema granici, nitu nacionalni, nitu žanrovski, nitu generaciski. Sound Therapy ne e samo ime na bend. Toa e našata muzička filozofija. Veruvame deka muzikata ima moḱ da lekuva, da obedinuva, da razbudi spomeni, no i da sozdade novi. Vo našiot zvuk se prepletuvaat rokot, bluzot, progresivnata muzika, makedonskata tradicija i mnogu drugi vlijanija. Našata najgolema želba e lugjeto da ne dojdat samo da slušaat koncert, tuku da počuvstvuvaat nešto. Ako barem eden čovek si zamine od salata so polesna duša, togaš našata misija e ispolneta.
Albumot go nosi naslovot „Začaran krug“. Kakov e toj krug vo koj vleguva publikata koga ja sluša tvojata muzika i kolkav predizvik e da se prenese taa studiska magija vo živo, vo kultna sala kako MTS Dvorana?
-„Začaran krug“ za mene e simbol na životot. Site nie postojano se vrtime vo nekakvi krugovi – ljubov, nadež, razočaruvanja, uspesi, padovi, spomeni i novi početoci. Ponekogaš mislime deka sme izlegle od eden krug, a vsušnost sme vlegle vo drug. Tokmu takva e i muzikata na albumot. Sekoja kompozicija e posebna prikazna, no site zaedno sozdavaat edna celina.
Što se odnesuva do prenesuvanjeto na studiskiot zvuk vo živo, jas sekogaš velam deka studioto e mesto kade što ja sozdavaš magijata, a scenata e mesto kade što taa oživuva. Vo živo muzikata dobiva sosema poinakva dimenzija. Tuka se energijata na muzičarite, improvizacijata, pogledite, komunikacijata so publikata. Zatoa ne se obiduvame samo da go reproducirame albumot, tuku da mu dademe nov život. A MTS Dvorana e mesto so ogromna muzička istorija i za mene pretstavuva posebna čest tokmu tamu da ja raskažeme našata prikazna.
Belgrad važi za grad so strog, no isklučitelno emotiven muzički filter. So kakvo čuvstvo se budiš kako što se približuva 3 noemvri – dali preovladuva vozbudata, kreativniot nemir ili odgovornosta pred publikata koja so netrpenie te očekuva?
-Iskreno, od sè po malku. Belgrad za mene nikogaš ne bil samo ušte eden grad vo koj nastapuvam. So nego me povrzuvaat mnogu lični, semejni i muzički spomeni. Tamu studirav, tamu steknav prekrasni prijatelstva, a del od moite semejni koreni se povrzani tokmu so Belgrad. Imam nastapuvano poveḱepati na golemite belgradski sceni, no ovojpat čuvstvoto e poinakvo, zatoa što doagjam so sopstvenata muzika, so svojot bend i so prikazna zad koja stojam so celoto srce.
Postoi pozitivna trema, sekako. No najmnogu čuvstvuvam blagodarnost i odgovornost. Znam kolku trud, ljubov i žrtva stojat zad ovoj koncert. Ne razmisluvam dali ḱe bide sè sovršeno, zatoa što sovršenstvoto vo muzikata ponekogaš e tokmu vo nejzinata nesovršenost. Razmisluvam samo kako da bideme maksimalno iskreni pred publikata.
Zad sekoj golem koncert stojat meseci rabota. Kako izgledaat podgotvitelnite sesii so tvojot bend? Ima li nekoj specifičen ritual ili moment od probite koj ja definira atmosferata za ovoj nastap?
Našite probi se kombinacija od seriozna rabota, mnogu muzika, mnogu diskusii i, se razbira, mnogu smeenje. Jas sum čovek koj mnogu vnimanie posvetuva na detalite. Ponekogaš možeme so časovi da rabotime na samo nekolku taktovi, na odredena dinamika ili na premin megju dve kompozicii. No ona što osobeno go sakam kaj Sound Therapy e što sekoj muzičar nosi svoj karakter i svoja energija. Ne sakam muzičarite da bidat samo izveduvači na noti. Sakam sekoj od niv da ostavi del od sebe vo muzikata.
Možebi našiot najgolem ritual e tokmu toa što, kolku i da rabotime seriozno, nikogaš ne dozvoluvame da isčezne radosta od svirenjeto. Na krajot od denot, nie sme lugje koi nekogaš kako deca sonuvale da stojat na golema scena. I mislam deka e mnogu važno toa dete vo nas nikogaš da ne prestane da se raduva na muzikata.
Na scenata ḱe ti se pridružat rok legendata Dado Topiḱ, duoto “Kalem”, no i tvoite roditeli Lenče i Goran Kukiḱ. Kako uspea da gi spoiš ovie različni generacii i svetovi vo edna kohezivna prikazna i što za tebe lično znači nivnata poddrška vo ovaa važna noḱ?
-Mislam deka tokmu toa e najubavata rabota vo muzikata – taa ne prašuva kolku godini imaš, od kade doagjaš ili na koj žanr mu pripagjaš.
So Dado Topiḱ me povrzuva ogromna počit, ne samo kon negovata muzika, tuku i kon negovata ličnost. Toj e eden od onie umetnici koi ne mora ništo da dokažuvaat. Dovolno e da zapee i vednaš znaete deka pred vas stoi vistinska legenda. Duoto “Kalem” nosi edna prekrasna, akustična čuvstvitelnost i posebna muzička emocija, koja sovršeno se vklopuva vo našata prikazna.
A koga stanuva zbor za moite roditeli, tuka veḱe ne zboruvame samo za muzika. Jas praktično sum izrasnat opkružen so muzika. Moite roditeli se del od pričinata poradi koja denes sum ova što sum. Tie bile tuka ušte pred da znam što znači scena, koncert ili publika. Da gi imam pokraj sebe na edna vakva večer e nešto što ne može da se izmeri so nitu eden profesionalen uspeh. Za mene ova ne e samo koncert. Ova e i edna mala semejna istorija raskažana preku muzika.
Najaveno e deka koncertot ḱe sodrži i poseben omaž za kultnite „Indeksi“. Zošto tokmu tie, i koja e porakata što sakaš da ja preneseš na pomladite generacii preku nivnoto tvoreštvo?
–Zatoa što „Indeksi“ ne se samo muzička grupa. Tie se del od kulturnata istorija na eden prostor, edno vreme i mnogu generacii. Vo nivnata muzika ima nešto što denes ponekogaš ni nedostiga – trpenie, dlabočina, iskrenost i hrabrost da se sozdava muzika koja nema rok na traenje.
Imav čest da bidam del od proektot „Indeksi i prijatelite“, i toa iskustvo dopolnitelno mi pokaža kolku nivnoto tvoreštvo e golemo i važno.
Smetam deka nie, pomladite muzičari, imame odgovornost da ja začuvame taa muzika, no ne kako muzejski eksponat, tuku kako nešto živo. Ne treba samo da im kažuvame na mladite deka nekogaš postoela golema muzika. Treba da im ja otsvirime, da im ja približime i da im pokažeme zošto taa i denes ima ista sila. Dobrata pesna ne staree. Stareat samo generaciite koi ja slušaat.
Doagjaš od Strumica, podnebje so prebogata muzička tradicija. Kolku od toj makedonski melos i avtentičen ritam e „skrien“ vo modernite aranžmani na Sound Therapy koi Belgrad ḱe gi slušne?
–Mnogu poveḱe otkolku što možebi izgleda na prvo slušanje. Makedonskata muzika e del od mojot muzički DNK. Jas ne moram svesno da razmisluvam kako da vnesam makedonski melos vo nekoja kompozicija. Toj ednostavno izleguva od mene, zatoa što so nego sum rastel. Ponekogaš e toa nekoja melodiska fraza, ponekogaš neobičen ritam, ponekogaš samo načinot na koj ja čuvstvuvame harmonijata. No nikogaš ne sum sakal da ja koristam tradicijata samo kako ukras. Za mene e mnogu považno taa prirodno da se spoi so sovremeniot zvuk. Mislam deka našeto najgolemo bogatstvo e tokmu vo toa što možeme da gi nosime svoite koreni so sebe, a istovremeno da bideme otvoreni kon celiot svet. Muzikata ne treba da izbira megju tradicijata i idninata. Najubavo e koga tie dve raboti ḱe se sretnat.
Kako mlad umetnik, veḱe imaš iskustvo i sorabotki so giganti kako Vlatko Stefanovski. Koj e najvredniot sovet što go imaš dobieno od nego, a koj go primenuvaš tokmu sega, vo podgotovkite za ovoj golem solistički čekor?
-Do sega sedum godini pominati so Vlatko Stefanovski se edna od najgolemite školi vo mojot život. Od Vlatko naučiv i ušte učam mnogu raboti, ne samo za muzikata, tuku i za odnosot kon profesijata, scenata i lugjeto. Ako treba da izdvojam edna najvažna lekcija što ja ponesov od taa sorabotka, toa e deka nikogaš ne smeeš da prestaneš da ja počituvaš muzikata, bez razlika kolku iskustvo imaš.
Koga stoiš na scena so muzičar od takov kalibar, sfaḱaš deka vistinskata golemina ne e vo toa kolku noti možeš da otsviriš, tuku kolku možeš da kažeš so niv. Tokmu toa se obiduvam da go primenam i denes. Ne sakam da izlezam na scenata i da pokažam sè što znam. Sakam da izlezam i da go dadam najdobroto od sebe vo služba na muzikata. I mislam deka toa e ogromna razlika.
Koncertite vo MTS Dvorana se specifični poradi intimnata, a sepak grandiozna atmosfera. Što e ona što sakaš publikata da go ponese so sebe doma koga ḱe zgasnat svetlata na scenata na 3 noemvri?
-Sakam da ponesat čuvstvo. Ne mora da ja zapomnat sekoja pesna, sekoj aranžman ili sekoe solo. No bi sakal da zapomnat kako se čuvstvuvale taa večer. Živeeme vo vreme koga sè se slučuva mnogu brzo. Brzo slušame muzika, brzo gledame videa, brzo zaboravame. A jas bi sakal barem tie dva časa da go zapreme vremeto. Da se potsetime na lugjeto što gi sakame, na onie što poveḱe ne se so nas, na soništata što sè ušte gi nosime vo sebe.
Ima edna misla što mnogu mi znači: najvrednite raboti vo životot ne možat da se kupat. Tokmu takva večer sakam da sozdademe. Večer vo koja nema da bide važno koj od kade doagja, kolku godini ima ili kakva muzika sluša. Ḱe bide važno samo toa što site zaedno, vo istiot moment, čuvstvuvame nešto vistinsko.
Ako nekoj po koncertot si zamine doma, pregrne nekogo što go saka i mu kaže nešto što dolgo go čuval vo sebe, togaš znam deka sme napravile nešto mnogu pogolemo od koncert.
Za kraj, ako treba da go najaviš ovoj koncert vo samo tri zbora koi najdobro go opišuvaat ona što nè očekuva, koi bi bile tie zborovi? I što bi im poračal na site onie koi sè ušte se dvoumat dali da go nabavat svojot bilet?
-Ljubov. Energija. Muzika. Toa se trite zbora so koi bi ja opišal ovaa večer.
A na site onie koi sè ušte razmisluvaat dali da dojdat, bi im poračal nešto mnogu ednostavno: Ne doagjajte samo za da slušnete koncert. Dojdete da sozdademe spomen.
Na 3 noemvri, vo MTS Dvorana, nema da svirime samo pesni. Ḱe raskažuvame prikazni, ḱe se smeeme, možebi ḱe puštime i po nekoja solza, no pred sè ḱe ja slavime muzikata i životot. Zatoa što koncertot trae edna večer, no čuvstvoto što ḱe go ponesete so sebe može da trae cel život.
Se gledame vo Belgrad, na 3 noemvri. Da sozdademe edna večer što dolgo ḱe ja pametime!
Biba KRNČESKA
