Da se dočeka i proslavi 55-godišen jubilej na muzičkata scena e ogromen uspeh, no da se dobie dolgometražen muzičko-dokumentaren film koj go vrednuva toj deceniski trud e čest koja ja zaslužuvaat samo odbranite.
Dokumentarecot posveten na Sofija Kočevska, prikažan vo Kino „Manaki“ vo ramkite na godinešniot „Bit-fest“, ne e obična filmska retrospektiva. Toa e posveten umetnički proekt, vo režija na Šenol Memiš, poddržan od umetničkoto oko na kamermanot Dejan Mladenoviḱ i podaren na bitolskata publika no i na site obožavateli na Sofija Kočevska.Za nas koi lično ja poznavame Sofija i koi sme imale čest profesionalno da sorabotuvame so nea, ovoj film e potvrda za vrednuvanjeto na nejziniot moḱen glas, no i na nejzinata ljubov kon muzikata, no i kon tatkovinata, zošto Sofija e pred sè golem patriot i golem profesionalec.
Kako umetnik so izrazena prirodna ubavina i avtentičen duh, Sofija na svojata premiera pokaža deka vistinskata umetnost nema potreba od glamurozni sponzori. Pred publikata se pojavi vo sopstvena umetnička kreacija. Kompletniot stajling – od izborot na violetov fustan pa do šeširot što go noseše zaedno so račno pletenata bela tašna, beše nejzino lično delo, a tokmu takviot način na stilizacija ja pokaža nejzinata nezavisnost i kreativnost koja kako umetnik ja poseduva.
Samiot dokumentarec donesuva vredni svedoštva od nejzinite kolegi, no negovoto najgolemo bogatstvo se muzičkite zapisi vo živo izvedeni so grupata „Nektar“. Taa sorabotka ima svoja dlaboka prikazna. Kako kompleten avtor na muzikata i tekstot, Sofija so ovaa grupa ja snimi svojata avtorska pesna, kade što vokalno sorabotuva vo prekrasen duet so nivniot solist Dragan Gulevski, a aranžmanot go uredi samiot bend. Ovaa moḱna kompozicija veḱe imaše svoj uspešen pat so promocijata vo emisijata „Kačamak“ i so zabeležitelniot nastap na festivalot vo Mogila.
Po proekcijata na filmot, celiot uspeh beše krunisan so emotivna proslava vo krugot na najbliskite kolegi i govornicite od filmot vo „Vila Toma“, sopstvenost na nejziniot drag sorabotnik i poznat harmonikaš Tomče Jankulovski, koj i samiot e del od orkestarot vo filmot.
Sepak da napomeneme deka zad ovoj film stoi edna fascinantna biografija koja ja gradeše nejzinata prepoznatlivost so decenii. Sofija Kočevska e edna od prvite makedonski pejački koja snimila gramofonska ploča ušte vo dalečnata 1970 godina, vreme koga toa bilo vistina retkost i ogromen uspeh za eden umetnik. Filmot go sledi nejziniot pat ušte od najmali noze, niz detskite nastapi i folklornite angažmani, pa sè do nejzinoto učestvo na rečisi site značajni festivali na narodna i novosozdadena muzika vo državata.
Ona što ja pravi Sofija vistinska umetnička golemina e nejzinata čista kariera – poveḱe od polovina vek pominat vo muzikata bez nitu edna afera, skandal ili evtin populizam. Taa ostana gorda bitolčanka, golem patriot koj bezrezervno ja saka Makedonija i koj celiot svoj život go posveti na začuvuvanje na avtentičniot makedonski melos.
Ovoj film ne e samo potsetnik na minatoto, tuku e traen spomenik na edna čista, česna i bogata muzička prikazna koja prodolžuva da inspirira. I tokmu zatoa, vrednosta na Sofija ne izbleduva so tekot na vremeto; nejziniot glas ostanuva živ uslov za toa kako se čuva dostoinstvoto na profesijata.
Za mene, kako nejzin sorabotnik, ovoj dokumentarec e samo ušte eden dokaz deka vistinskite vrednosti sepak se prepoznavaat. Sofija ostanuva primer deka na scenata najdolgo traat tie što peat so duša, rabotat so srce i go čuvaat svoeto čovečko dostoinstvo.
Biba KRNČESKA
